Persis Bekkering, gespreksleider Hulst

Das Mag-leesclub: Een huis vol Hulst en een tuin vol treurnis

20.06.2017 - by Sanne van der Meij

In mijn kindertijd werd ik veel vaker door een boek meegesleurd dan nu. Ik hoorde niets meer en was volkomen onbereikbaar. Tegenwoordig is er meer afleiding en laat ik me ook gemakkelijker afleiden, waardoor ik minder in boeken word gezogen. De belangrijkste reden hiervoor is denk ik echter dat ik vroeger meer boeken las die zich in een andere wereld afspeelden of in ieder geval in een wereld die ik (nog) niet kende. Ik lees tegenwoordig veel romans die zich in het hier en nu afspelen, dat ik ken uit ervaring, van tv of uit andere boeken. Die setting kan ook weleens de reden zijn dat deze boeken me minder grijpen dan bijvoorbeeld Auke Hulsts En ik herinner me Titus Broederland, dat ik onlangs las voor het leesclubfestival van Das Mag.

 

Hulst & setting

Tijdens de leesclub spraken we over de setting van het boek. Sommige mensen hadden het verhaal tijdens het lezen proberen te plaatsen in een bepaald tijdsbestek (Middeleeuwen, jaren zeventig?) en op een bepaalde locatie (Groningen, Noord-Amerika?). Maar door die verschillende mogelijke interpretaties is het verhaal juist niet in een bepaalde setting te plaatsen. Woorden die te duidelijk refereren aan een tijd of plaats heeft Hulst vervangen door neutralere woorden (zo werd de secretaire een schrijftafel) en er worden normen en waarden geïntroduceerd die niet passen bij het beeld van tijd en plaats dat in eerste instantie misschien bij je opkomt. Het is een geheel eigen wereld.

De Oosterhouw

De leesclub vond eveneens in een bijzondere setting plaats, die goed aansloot op het boek en een fantastische locatie vormde voor de leesclub. De Oosterhouw en de tuin zijn prachtig, maar beschadigd door de tijd en door externe factoren (aardbevingen, het weer en een stel kwajongens uit het dorp, om precies te zijn).

De tuin is niet meer wat hij ooit is geweest: perken zijn gevuld met grind of daslook in plaats van rozen, zoals vroeger. De orangerie is vorig jaar vernield en geld om die te repareren is er niet. Je ziet her en der nog glasscherven liggen. Een treurwilg die is omgegaan tijdens een zware storm heeft de ironische naam ‘het monument’ gekregen.

We kregen een rondleiding van Hans Christiaan Klasema, die samen met tuinarchitect Klaas Noordhuis in het landhuis woonde. Je kon merken hoe jammer hij het vindt dat sommige stukken van de tuin zo vervallen zijn. Aan de ene kant treurig, maar aan de andere kant kun je in dat verval ook schoonheid ontdekken. De tuin blijft prachtig.

De Oosterhouw, locatie leesclub met Auke Hulst

Foto: Siese Veenstra

Verhalen

Het achterstallig onderhoud doet niets af aan de charme en de historie van deze plek. Je kunt je voorstellen hoe de notaris die ooit in het huis woonde daar zijn werk deed of hoe oud-bewoner en dichter C.O. Jellema misschien zat te schrijven in het prieel, hoe de huidige bewoner Wilbert van de Kamp af en toe de tijd neemt om door de tuin te struinen, de stilte onderbroken door het geschreeuw van de pauwen. Het huis ademt verhalen.

Net als in de Oosterhouw schuilen er in de wereld die Hulst heeft gecreëerd allerlei verhalen, zowel mooie als treurige verhalen, die allemaal intrigeren en de kracht bezitten je op te slokken.

Ik schreef dit stukje naar aanleiding van het jaarlijkse ‘megalomane leesclubfestival’ van Das Mag, dat ieder jaar megalomanere vormen aanneemt. De meeste leesclubs vonden plaats in Amsterdam, maar er waren ook leesclubs ‘on tour’, op Vlieland, in Arnhem en in Leens bijvoorbeeld. Het toppunt van de megalomanie was de 24 uur durende leesclub met Arnon Grunberg, inclusief gemengd douchen en een slaapplek naast Arnon in het tweepersoonsbed voor een van de bezoekers.

Ik bezocht de leesclub die plaatsvond in Leens, in de bibliotheek van de Oosterhouw. Bij de leesclub hoorden een rondleiding door de tuin van oud-bewoner Hans Christiaan Klasema, een diner van huisbewaarder Wilbert van de Kamp en een gesprek met Auke Hulst over het boek En ik herinner me Titus Broederland, onder leiding van journaliste Persis Bekkering.

De foto’s bij dit stukje zijn van fotograaf Siese Veenstra, waarvoor dank.

Category : artikel, blog, recensie, verslag